|
Fé vældr frænda róge; fðesk
ulfr í skóge.
Úr er af illu jarne; opt
lypr ræinn á hjarne.
Þurs vældr kvinna kvillu; kátr
værðr fár af illu.
Óss er flæstra færða för;
en skalpr er sværða.
Ræið kveða rossom væsta; Reginn
sló sværðet bæzta.
Kaun er barna bölvan; böl
görver nán fölvan.
Hagall er kaldastr korna; Kristr
skóp hæimenn forna.
Nauðr gerer næppa koste; nöktan
kælr í froste.
Ís köllum brú bræiða; blindan
þarf at læiða.
Ár er gumna góðe; get
ek at örr var Fróðe.
Sól er landa ljóme; lúti
ek helgum dóme.
Týr er æinendr ása; opt
værðr smiðr blása.
Bjarkan er laufgroenstr líma; Loki
bar flærða tíma.
Maðr er moldar auki; mikil
er græip á hauki.
Lögr er, fællr ór fjalle foss;
en gull ero nosser.
Ýr er vetrgroenstr viða; vænt
er, er brennr, at sviða.
|